چلچراغی در دل شام سیاهم بود و رفت

کاروانی از غزل را پیش رویم می نهاد

او به فقط بی کسی تنها پناهم بودورفت

باز در کار دلم وامانده ام بی یاد عشق

او همیشه چاره ساز اشتباهم بودو رفت

رفت ودیدم پشت پایش اتشی در دل نهاد

او به وقت بی کسی تنها پناهم بود و رفت

مانده ام بایک سکوت تلخ در راه جنون

حاصل تشویش سال وسهم ما هم بود رفت

حال که دیگر او اشعار مرا می خواند نیست

اشنای مهربان پایان راهم بود ورفت

من از پشت زندان غم امدم

من از ارزوهای دور و دراز

من از خواب چشمای نم امدم

تو تعبیر رویای نادیده ای

تو نوری که بر سایه تابیده ای

تو یک اسمان بخشش بی طلب

تو بر خاک تردید باریده ای

تو یک خانه در کوچه زندگی

تو یک کوچه در شهر ازادگی

تو یک شهر درسرزمین حضور

توی راز بودن به این زندگی

مرا با نگاهت به رویا ببر

مرا تا تماشای فردا ببر

دلم قطره ای بی تپش در سراب    

 مرا تا تکاپوی در یا ببر

من که با دلواپسی ها زیستم

من که در طوفان سختی های تلخ

بی صدا در غربتم بگریستم

این منم ؟ نه ٬ نه ٬ این من نیستم

هر نفس می پرسم از خود کیستم ؟

سردی عشقم ؟ سکوتم ؟ سایه ام ؟ 

ماتمم ؟ دردم ؟ عذابم ؟ چیستم ؟

ای همیشه با دلم همراه و یار

لذتی از جنس خوشبختی بیار

ابر شو در آسمان دیده ام

بر غم بی طاقتی هایم ببار !